Sevdiklerimize ayıramadığımız zamanın veya mesafelerin uzantısıdır hasret. Bu duyguyu  yaşamayanımız var mıdır? Sanmam. ayrılıkla başlar sanılsa da, aslında bazen yanı başımızda duran bir insana bile duyarız.     

      Hasretlikte memleket ortak nokta. taşı,toprağı,havası,suyu.traktörle gidip gelinilen tarla,bağ,bahçe,koşup oynanılan çayır;belki de o zamanın imkanlarıyla babaannemizin,anneannemizin veya dedemizin yaptığı kimi zaman bir bez bebek,kimi zaman telden yaptığı bir araba…çayırda iki taşla kurulan futbol sahamız,zaman zaman sahiplendiğimiz beraber oyunlar oynadığımız ve ayağı taşa değmesin dediğimiz arkadaşlarımız…nasılda önemliydi bizim için o zamanlar… iç geçirip düşünürüz hepsini. Kendi yuvamızdan uçup, başka bir yuva kurmuşuzdur; aklımızda,kafamızın taa derininde biriken tüm anılar dökülür gözlerimizin önüne… sorumluluklar çökmüştür omuzlarımıza,gidememişizdir o yılları yaşadığımız yerlere… çocuklarımla ölmeden önce bir gün gidip gelebilsem geri demişsinizdir mutlaka… oysa çoğu  zamanda eleştirmişsinizdir şartlarını,imkansızlıklarını,oturduğunuz evi bile belki… ama sonra,yıllar sonra bir gün kendinizle baş başa kaldığınızda,yine de aklınızda tüm o zorluklarla birlikte yaşanan  en güzel anılarda  size eşlik etmiştir.belki de on kardeştiniz,anne babayla bu sayı artıyordu ve sofraya  getirilen bir kuru ekmek, bir taş çorbayla karnınız doymuyordu,tabi şartlar zordu her şeyi bulmak ise hiç kolay değildi.mum ışığı veya gaz lambası altında kurulan yer sofrasında belki de sadece kendi evinizde yaptığınız ekmek,peynir ve bir bardakta sıcak çayı içip Allah’a şükrederdiniz ama şuan o lüks lamba ışığının altındaki görkemli şekilde donatılmış sofranız aynı tadı vermiyordur:” o zaman ki iştahım şimdi olsaydı diye iç geçirirsiniz bir an….

       Annemiz…babamız…insanın doğası gereği en çok sevdiği ve hasret duyduğu iki insan.yaşıyordur kıymet bilemeyiz,ayağımız taşa takılıp yere düşünce anne baba diye başlarız ağlamaya. Ya kaybetmişsek??!! Şuan hayatta olsalardı diye iç geçiririz.kimi zaman bir fotoğrafa bakarken veya bir sohbet ortamında isimleri anılınca..kıymetlerini bilmemişsek, yaşarken bu bizim için en büyük acı ve vicdan muhasebesidir.uzaklığında etkisiyle, haberleşmenin zor olduğu zamanlarda arayıp soramamışızdır hal ve hatırlarını…belki de “mutlu olma şansını” onlara yaşatamamışızdır.         ,

         Onlar okuyalım veya daha iyi yaşayalım diye üç kuruşun ikisini bize göndermiş, kendileri iki yakalarını bir araya zorlada olsa getirmeyi başarmaya çalışmışlardır.bizler günümüzü gün ederek yaşarken,onlar halimize üzülüp aç mı yoksa tok mu yattı endişesiyle ağlayarak uyumuşlardır çoğu zaman. Bazı zamansa ne oldum delisi olup, az buçuk mevki makam sahibi insanların yanında şiveli konuştukları için, giyim tarzları farklı olduğu için  yanında duramamış; utanıp, çekinip ortamımıza alamamışız,uzaklaşmışızdır,konuştuğumuz konuyu belki de ”anlamadığı için eleştiremediğinden “kızmışızdır.

         Her şeyi başkaları için yaptık …dünyada konuşulacak tüm sözcükleri başkaları için tükettik..bitti..peki sıra bize geldiğinde ???? musalla taşı üzerine konulan tabutla birlikte dünya üzerindeki tek ve en büyük hasret… ölüm… işte bu kısım sonrası oluyor artık. Sonradan farkına vardık, düşünemedik. Dünyaya bir defa geliniyor biz maalesef bunu öğrenemedik. başkaları ne der diyerek hep hareket ettik kendimiz için yaşamayı bilemedik. Ömrümüzü başkaları için yaşadık ve bitti… şu söz o an son noktayı koyar: ateş sade ve sadece düştüğü yeri yakar.

         Umarım hayatlarınız beklilerle değil iyikilerle dolu olur…